Hoe belangrijk kan het zijn om een mens met rust te laten?
M’n leven lijkt als een kaartenhuis te zijn. Op sommige momenten stort het in elkaar, en net als ik weer met moeite de eerste twee kaarten heb opgezet, komt er iemand aan die het met een tik weer omvergooit. Soms heb ik het alweer wat verder opgebouwd, maar het is nog steeds zo; er is niet veel voor nodig om een kaartenhuis in elkaar te laten storten…

Soms lijkt het alsof je zelfs niet meer de kans
krijgt om op te staan en opnieuw te beginnen, de teleurstellingen en schijnbare tegenslagen volgen elkaar te snel op, alsof er een hand bovenop m’n verzameling kaarten wordt gelegd en ik belemmerd word opnieuw te beginnen met leven.

Zo voelt het nu.. ik wil graag verder, maar het
kaartenhuis is de laatste tijd al zo vaak ingestort dat ik geen puf meer heb om opnieuw te beginnen, bang dat het weer net zo snel zal instorten als ik het opbouw. Nu zit ik alleen maar naar m’n verzameling kaarten te kijken.., te kijken hoe ze daar liggen.
Velen gescheurd of gekreukeld door het vele vallen. Ik kijk en bedenk dat sommige kaarten het nooit meer zal lukken om op te staan.. Ik kijk en zwijg.. Wanneer zal ik weer beginnen met bouwen? Ik weet het niet, nu nog niet, nu nog even kijken… en zwijgen..